Η ψηφιακή μόδα (digital fashion) και οι δυνατότητες της εικονικής πραγματικότητας (VR) για τη μείωση παραγωγής και σπατάλης υλικών

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην ψηφιακή μόδα, την εικονική πραγματικότητα και τη δυνατότητα μείωσης της παραγωγής και της σπατάλης υλικών στη βιομηχανία της μόδας. Η εργασία βασίζεται στην παραδοχή ότι η σπατάλη υλικών δεν αποτελεί αποκλειστικά ζήτημα τελικής απόρριψης ενδυμάτων ή διαχείρισης αποβλήτων μετά την κατανάλωση, αλλά διαμορφώνεται ήδη στα στάδια πριν από τη μαζική παραγωγή, μέσα από διαδικασίες σχεδιασμού, δημιουργίας φυσικών δειγμάτων, τεχνικών διορθώσεων, αξιολόγησης προϊόντων και λήψης αποφάσεων.

Σκοπός της εργασίας είναι να διερευνηθεί πώς η εικονική πραγματικότητα, ως μέρος του ευρύτερου ψηφιακού μετασχηματισμού της μόδας, μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό της παραγωγής και της σπατάλης υλικών στα προ-παραγωγικά στάδια. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίζεται σε βιβλιογραφική επισκόπηση και εξετάζει τη σύνδεση της ψηφιακής μόδας και της εικονικής πραγματικότητας με τις διαδικασίες σχεδιασμού, ανάπτυξης και αξιολόγησης προϊόντων πριν από την παραγωγή.

Η ανάλυση δείχνει ότι η εικονική πραγματικότητα μπορεί να συμβάλει στη μείωση της σπατάλης όταν ενισχύει την αξιολόγηση προϊόντων πριν από την παραγωγή, περιορίζοντας την αβεβαιότητα, την ανάγκη για πολλαπλά φυσικά δείγματα και τις επαναληπτικές διορθώσεις. Ωστόσο, η συμβολή της δεν είναι αυτόματη, αλλά εξαρτάται από την ποιότητα της ψηφιακής προσομοίωσης και την ουσιαστική ένταξή της στις διαδικασίες ανάπτυξης προϊόντος. Συνολικά, η VR δεν αντικαθιστά πλήρως τη φυσική αξιολόγηση των ενδυμάτων, μπορεί όμως να λειτουργήσει ως συμπληρωματικό εργαλείο πρόληψης της σπατάλης πριν από τη μαζική παραγωγή.