Η νευροαρχιτεκτονική στις έξυπνες πόλεις και το Διαδίκτυο των Σκέψεων

Abstract

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει την επίδραση των χώρων και των δικτύων στην γνωστική και συναισθηµατική εµπειρία του ανθρώπου µέσα στην πόλη. Σηµαντική παράµετρο αποτελεί η αλληλεπίδραση του ανθρώπινου εγκεφάλου σε σχέση µε το περιβάλλον που βρίσκεται. Με τον τρόπο αυτό, η εργασία επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση ανθρώπου και πόλης µέσα από ένα διεπιστηµονικό πρίσµα που συνδέει τις νευροεπιστήµες, την αρχιτεκτονική, τον αστικό σχεδιασµό, τις ψηφιακές τεχνολογίες, τη ψυχολογία και προτείνει ένα νέο µοντέλο αστικής σκέψης, όπου ο σχεδιασµός δεν περιορίζεται στη λειτουργικότητα και την αποδοτικότητα, αλλά ενσωµατώνει τη γνωστική και συναισθηµατική διάσταση της ανθρώπινης εµπειρίας, συµβάλλοντας στη δηµιουργία βιώσιµων, ευαίσθητων και ανθεκτικών πόλεων του µέλλοντος. Η εργασία αξιοποιεί το θεωρητικό υπόβαθρο της νευροαρχιτεκτονικής [neuroarchitecture] και του γνωστικού αστικισµού [cognitive urbanism], αναδεικνύοντας τον ρόλο των αισθητηριακών παραµέτρων στη διαµόρφωση της αστικής εµπειρίας. Παράλληλα, εξετάζεται η µετάβαση από το τεχνοκρατικό µοντέλο των Smart και Intelligent Cities προς ένα ανθρωποκεντρικό πρότυπο σχεδιασµού [Human-Centered Design], όπου η πόλη νοείται ως δυναµικό και αντιληπτικό σύστηµα, βάσει αλληλεπίδρασης. Έτσι εισάγεται η έννοια του "Διαδικτύου των Σκέψεων" [Internet of Thoughts], ως µετάβαση και ταυτόχρονα ως τεχνολογική προοπτική της αντιληπτικής πόλης. Η πόλη παρουσιάζεται ως χώρος διαλόγου µεταξύ πολιτών και υποδοµών, όπου δεδοµένα, αισθητήρες και αλγόριθµοι επιτρέπουν τη διαµόρφωση ενός συστήµατος διάδρασης . Η αλληλεπίδραση αυτή συγκροτεί µια νέα µορφή αστικού βιώµατος, στην οποία η πόλη αντιδρά και προσαρµόζεται στις ανάγκες και στις συναισθηµατικές καταστάσεις των κατοίκων της.