Στρατηγικές συμμαχίες και joint ventures

Abstract

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, καμία επιχείρηση δεν είναι πραγματικά αυτάρκης. Στο νέο κόσμο του δικτύου οι στρατηγικές συμμαχίες συνιστούν κάτι περισσότερο από μία εναλλακτική λύση. Αποτελούν αναγκαιότητα. Αυτές οι στρατηγικές συμμαχίες όμως δεν αφορούν πλέον τη δημιουργία ολιγοπωλίων και καρτέλ. Αντίθετα πρόκειται για «μία νέα μορφή συμμαχίας που καλείται να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα με την οποία βρίσκονται αντιμέτωπες οι επιχειρήσεις στη μετά – τεχνολογική – επανάσταση εποχή ». Η ικανότητα μιας επιχείρησης να δημιουργεί και να διευθύνει στρατηγικές συμμαχίες έχει μετατραπεί σε βασική πηγή ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Η συνεργασία μεταξύ των επιχειρήσεων είναι κατεξοχήν χώρος παραγωγικών μορφωμάτων που χρήζουν ορισμένης προσέγγισης. Η δεσμευτικότητα της συνεργασίας, οι σκοποί αυτής και οι επιλεγόμενοι ως προσφερότεροι τρόποι πραγμάτωσής της είναι παράμετροι που δημιουργούν ένα μωσαϊκό διευθετήσεων, από τις εξατομικευμένες διευθετήσεις όμως είναι δυνατό να συναχθούν μορφές συνεργασίας που εμφανίζουν κοινότητα χαρακτηριστικών. Μεταξύ άλλων, πολύ συχνά γίνεται πλέον λόγος για τα λεγόμενα joint ventures, όρος που έχει βέβαια πιο μακροχρόνια παρουσία στο εξωτερικό, αλλά κάνει πλέον αισθητή την εμφάνισή του και στην Ελλάδα. Η παρούσα μελέτη θα επιχειρήσει να προσφέρει στην κατανόηση τόσο της έννοιας των στρατηγικών συμμαχιών όσο και αυτής της joint ventures η οποία μάλιστα αποτελεί το φευγαλέο αντικείμενο μια εκτεταμένης και εξαιρετικά συγκεχυμένης παγκοσμίως βιβλιογραφίας, της οποίας ωστόσο ορισμένα χαρακτηριστικά φαίνονται να έχουν αποκρυσταλλωθεί σε επαρκή βαθμό, ώστε να μην ξενίζει η αντιμετώπισή της ως ξεχωριστού συμβατικού τύπου.