Η τεχνητή νοημοσύνη ως παράμετρος επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων : συνταγματικές και ευρωπαϊκές προκλήσεις

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως παράμετρο που μεταβάλλει δομικά την έννοια και τη λειτουργία της επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων στο εθνικό και ενωσιακό δίκαιο. Κεντρικό της ερώτημα αποτελεί εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να νοηθεί όχι απλώς ως τεχνικό μέσο επεξεργασίας, αλλά ως ουσιαστικό κριτήριο ερμηνείας και εφαρμογής των νομικών εγγυήσεων του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων και του ευρωπαϊκού συνταγματικού κεκτημένου. Η ανάλυση καταδεικνύει ότι η αλγοριθμική επεξεργασία υπερβαίνει την παραδοσιακή διαχείριση δεδομένων που αφορούν παρελθούσα ή παρούσα συμπεριφορά και επεκτείνεται στην παραγωγή προγνωστικών και αξιολογικών συμπερασμάτων, τα οποία διαμορφώνουν άμεσα τη νομική και κοινωνική θέση του υποκειμένου των δεδομένων. Η αυτοματοποιημένη λήψη αποφάσεων εξετάζεται, συνεπώς, όχι απλώς ως τεχνική εξέλιξη, αλλά ως παράγοντας αναδιάταξης των συνταγματικών εγγυήσεων που διέπουν την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Η εργασία αναλύει τις επιπτώσεις της αλγοριθμικής κρίσης στα θεμελιώδη δικαιώματα και αναδεικνύει τη συμπληρωματική λειτουργία του Γενικού Κανονισμού και της Πράξης για την Τεχνητή Νοημοσύνη, ιδίως μέσω της Εκτίμησης Αντικτύπου ως θεσμικού μηχανισμού προληπτικής στάθμισης και ελέγχου της αρχιτεκτονικής εισροής των δεδομένων. Καταληκτικά, υποστηρίζεται ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει ως ουσιαστικό κριτήριο επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων, ιδίως στο πλαίσιο της στάθμισης του έννομου συμφέροντος, υπό την προϋπόθεση ενισχυμένων εγγυήσεων διαφάνειας, λογοδοσίας και θεσμικού ελέγχου. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν ανατρέπει το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο, αλλά επιβάλλει τη δυναμική και συνταγματικά προσανατολισμένη ερμηνεία του, ώστε η αλγοριθμική διακυβέρνηση να παραμένει συμβατή με τις αξίες του κράτους δικαίου.