Θεωρητική προσέγγιση και μελέτη για τη βελτίωση των διαδρόμων μεταφοράς στη ναυτιλία, χρησιμοποιώντας πράσινες πρακτικές

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τη βελτίωση των ναυτιλιακών διαδρόμων μεταφοράς μέσα από τη συστηματική εφαρμογή πράσινων πρακτικών, υπό το πρίσμα των δεσμεύσεων της διεθνούς κοινότητας για απανθρακοποίηση του τομέα μέχρι το 2050. Η ναυτιλία διεκπεραιώνει περίπου το 80–90% του παγκόσμιου εμπορίου σε όγκο, παράγοντας ταυτόχρονα το 2–3% των ανθρωπογενών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου (Eyring et al., 2009· IMO, 2020). Ως κεντρικό εργαλείο αυτής της μετάβασης αναδεικνύεται η έννοια των Πράσινων Ναυτιλιακών Διαδρόμων (Green Shipping Corridors – GSCs). Πρόκειται για συγκεκριμένα θαλάσσια δρομολόγια μεταξύ δύο ή περισσότερων λιμένων, στα οποία αναπτύσσονται με συντονισμένο τρόπο τεχνολογίες, καύσιμα και υποδομές μηδενικών ή σχεδόν μηδενικών εκπομπών. Εξετάζονται οι πλέον προηγμένες πρωτοβουλίες παγκοσμίως: ο Πράσινος και Ψηφιακός Διάδρομος Σιγκαπούρης–Ρότερνταμ (Singapore–Rotterdam Green and Digital Shipping Corridor), ο Διαδρόμος του Ειρηνικού μεταξύ Λος Άντζελες/Λονγκ Μπιτς και Σαγκάης, και οι περιφερειακές προσπάθειες στη Βαλτική (EWTC II, Scandria, Fehmarn). Η ανάλυση των εναλλακτικών καυσίμων (LNG, μεθανόλη, αμμωνία, υδρογόνο, βιοκαύσιμα) αναδεικνύει ότι δεν υπάρχει μία ενιαία λύση για όλα τα τμήματα του στόλου ή για όλα τα γεωγραφικά μήκη πλεύσης. Αντιθέτως, αναμένεται ένα μωσαϊκό λύσεων που θα εξελίσσεται με τον χρόνο. Παρουσιάζονται περιβαλλοντικές πρακτικές από τα λιμάνια του Ρότερνταμ, της Σιγκαπούρης, του Λος Άντζελες, του Βανκούβερ, του Αμβούργου, του Γκέτεμποργκ και της Αμβέρσας.