Turkey's nuclear

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις εξελισσόμενες πυρηνικές φιλοδοξίες της Τουρκίας μέσα από το πρίσμα της στρατηγικής της στροφής προς την Ασία και των ευρύτερων επιπτώσεων που θα είχε μια πυρηνικά εξοπλισμένη Τουρκία για την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα αφορούν το κατά πόσο η Τουρκία επαναπροσανατολίζει την πυρηνική της πολιτική προς την Ανατολή, εάν διαθέτει τη δυνατότητα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων και πώς μια τέτοια εξέλιξη θα αναδιαμόρφωνε τις δυναμικές ασφαλείας στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Υιοθετώντας ποιοτική μεθοδολογία, η μελέτη βασίζεται σε ιστορική ανάλυση, έγγραφα πολιτικής, επίσημες δηλώσεις και ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, προκειμένου να αξιολογήσει τα κίνητρα και τις δυνατότητες της Τουρκίας. Εξετάζει γεωπολιτικούς παράγοντες, ενεργειακές ανάγκες, πολιτική βούληση, τεχνολογική υποδομή καθώς και τις μεταβαλλόμενες διεθνείς συμμαχίες. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Άγκυρας διαμορφώνονται λιγότερο από άμεσες απειλές - όπως η Ρωσία ή το Ιράν - και περισσότερο από την επιθυμία για στρατηγική αυτονομία και περιφερειακή ηγεσία, ιδιαίτερα σε σχέση με την εικαζόμενη πυρηνική ικανότητα του Ισραήλ. Η εργασία αναδεικνύει τη δυσαρέσκεια της Άγκυρας απέναντι στην αξιοπιστία της πυρηνικής ομπρέλας του NATO, καθώς και την αυξανόμενη συνεργασία της με ασιατικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα, στους τομείς της πυρηνικής ενέργειας και της ανάπτυξης πυραυλικών συστημάτων. Μέσω συνεργασιών με τις BRICS, τον Shanghai Cooperation Organization και διμερών συμφωνιών με χώρες όπως το Πακιστάν και την Κίνα, η Τουρκία διαφοροποιεί τις στρατηγικές της επιλογές, μακριά από τη Δύση. Η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία θα πυροδοτούσε μια περιφερειακή κούρσα εξοπλισμών, θα υπονόμευε την αξιοπιστία της Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (NPT) και θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη συνοχή του NATO. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πυρηνική πορεία της Τουρκίας συμβολίζει μια ευρύτερη γεωπολιτική μετατόπιση - από τη δυτική ευθυγράμμιση προς τη στρατηγική αμφισημία - και συνιστά κρίσιμη πρόκληση για την περιφερειακή/παγκόσμια σταθερότητα και το διεθνές καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών όπλων, καθώς θα συγκρούεται άμεσα με βασικά στρατηγικά, πολιτικά και αμυντικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.