Χειρισμός κρίσεων και εθνική στρατηγική αποτροπής : η κρίση στον Έβρο το 2020

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει το φαινόμενο των διεθνών κρίσεων και τη διαχείρισή τους, με ιδιαίτερη έμφαση στην κρίση του Έβρου το 2020, στο πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής αποτροπής της Ελλάδας. Σκοπός της έρευνας είναι η ανάλυση της συγκεκριμένης περίπτωσης, προκειμένου να αξιολογηθούν οι στρατηγικές που υιοθετήθηκαν από την ελληνική πλευρά, να εντοπιστούν τα χαρακτηριστικά του κρισιακού φαινομένου και να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για τη θεωρία και την πρακτική διαχείρισης κρίσεων. Η μελέτη στηρίζεται σε εκτενή βιβλιογραφική επισκόπηση θεωριών κρίσεων, διαχείρισης και στρατηγικής αποτροπής, σε συνδυασμό με ποιοτική ανάλυση δευτερογενών πηγών, ανακοινώσεων και δηλώσεων των εμπλεκόμενων μερών. Εξετάζονται οι αιτίες, τα χαρακτηριστικά και οι φάσεις εξέλιξης των διεθνών κρίσεων, καθώς και οι στρατηγικές διαχείρισης που διαμορφώνονται υπό το πρίσμα της αποτροπής και της αποφυγής ένοπλης σύρραξης. Ειδικότερα, η εργασία εστιάζει στην ελληνοτουρκική ένταση του 2020 στον Έβρο, κατά την οποία η Ελλάδα κλήθηκε να διαχειριστεί μια κρίση πολλαπλών διαστάσεων, πολιτική, διπλωματική και ανθρωπιστική, με την Τουρκία να αξιοποιεί το μεταναστευτικό ως εργαλείο πίεσης. Η ελληνική αντίδραση, μέσω ενίσχυσης της συνοριοφυλακής, διπλωματικών πρωτοβουλιών και διεθνοποίησης του ζητήματος, εντάσσεται στις αμυντικές στρατηγικές αποτροπής. Τα συμπεράσματα της μελέτης επιβεβαιώνουν τη σημασία της άμεσης και συντονισμένης διαχείρισης των κρίσεων, της διεθνούς συμμαχικής στήριξης και της καθοριστικής παρουσίας αποτρεπτικών μηχανισμών στα εθνικά σύνορα. Η εμπειρία του Έβρου αναδεικνύεται ως ενδεικτική περίπτωση αποτελεσματικής εφαρμογής στρατηγικής αποτροπής και διαχείρισης διεθνούς κρίσης σε συνθήκες αυξημένης πίεσης.