Η υψηλή στρατηγική των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την υψηλή στρατηγική ως έννοια στα πλαίσια της θεωρίας των διεθνών σχέσεων και συγκρίνει αναλυτικά την διαμόρφωση, τον χαρακτήρα και την αποτελεσματικότητα της υψηλής στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανάλυση βασίζεται στις βασικές παραδοχές του ρεαλισμού βάσει των οποίων, το κυρίαρχο διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από αναρχία, τα κράτη αποτελούν τους κύριους δρώντες και καθοδηγούν την στρατηγική τους συμπεριφορά επιδιώκοντας την ασφάλεια και την ισχύ τους. Το θεωρητικό μέρος της εργασίας αναπτύσσει το εννοιολογικό περιεχόμενο της ίδιας της υψηλής στρατηγικής ως ο ανώτατου επιπέδου στρατηγικός σχεδιασμός, στον οποίο συνδυάζονται οι πολιτικοί στόχοι και τα διαθέσιμα μέσα - στρατιωτικά, οικονομικά, διπλωματικά και ιδεολογικά - στοχεύοντας στην αντιμετώπιση των απειλών και την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων. Στα επόμενα κεφάλαια, εξετάζονται οι στρατηγικές επιλογές των δύο μεγάλων δυνάμεων στο συμμαχικό στρατόπεδο. Η ανάλυση γίνεται μέσω της σύγκρισης και αναδεικνύει πως, ενώ οι δομικές διάφορες όσον αφορά στην πολιτική και τους θεσμούς διέφεραν χαρακτηριστικά, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής όσο και η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, ανέπτυξαν συνεκτικές και αποτελεσματικές υψηλές στρατηγικές, συνενώνοντας με άμεσο τρόπο την κρατική ικανότητα στην προσαρμογή των μέσων που κατείχαν με τους στρατηγικούς τους στόχους και στις μεταβαλλόμενες συνθήκες του διεθνούς συστήματος.