| dc.contributor.advisor | Σμυρλής, Ιωάννης | |
| dc.contributor.author | Σαμαρά, Νικολέττα | |
| dc.date.accessioned | 2026-02-19T09:22:49Z | |
| dc.date.available | 2026-02-19T09:22:49Z | |
| dc.date.issued | 2025-02 | |
| dc.identifier.uri | https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/18910 | |
| dc.description.abstract | Η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει μία νέα πραγματικότητα για την ψηφιακή αφήγηση. Ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται, μοιράζονται και γίνονται αισθητές οι αφηγηματικές ιστορίες, παίρνει διαφορετική μορφή. Με την αυτοματοποίηση της δημιουργίας ενός περιεχομένου, η παραγωγή του γίνεται πιο εύκολη, καλύτερα προσβάσιμη, περισσότερο προσαρμόσιμη, πιο στοχευμένη και σαφώς ταχύτερη. Ωστόσο, η ανεξέλεγκτη και μη υπεύθυνη χρήση της, έρχεται αντιμέτωπη με προβλήματα, όπως είναι η αξιοπιστία του παραγόμενου περιεχομένου, η ηθική της χρήση και η απουσία της προσωπικής φαντασίας, της έμπνευσης και της δημιουργικότητας του ανθρώπου.
Η παρούσα έρευνα επιδιώκει να αντιληφθεί τη σχέση της Ψηφιακής Αφήγησης με την Τεχνητή Νοημοσύνη και να διακρίνει, κατά πόσο αυτή η σύμπραξη, είναι χρήσιμη στην εκπαιδευτική διαδικασία. Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, η αξιοποίησή της στην εκπαίδευση είναι περιορισμένη. Ένα από τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα είναι το αν μπορεί να κατανοηθεί και να συμπεριληφθεί ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης στη συστηματική διδασκαλία. Επίσης, καίρια ερωτήματα είναι το εύρος της ικανότητας των διδασκόντων ως προς τη λειτουργία εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς και το πως αντιλαμβάνονται και επεξεργάζονται το αντίστοιχο περιεχόμενο που προκύπτει, για τους ίδιους, αλλά και για τους μαθητές τους.
Το κύριο αντικείμενό της είναι να δημιουργηθούν εκπαιδευτικές ψηφιακές αφηγήσεις με την χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης και να αξιολογηθούν τα αποτελέσματα από μία εξειδικευμένη ομάδα διδασκόντων. Η μεθοδολογία, για τη δημιουργία της, ξεκίνησε με την εύρεση και εξέταση της κατάλληλης βιβλιογραφίας και συνεχίστηκε με την εύρεση και εξέταση του αντίστοιχου λογισμικού, που υπάρχει διαθέσιμο. Ακολούθησε η επιλογή του μαθησιακού αντικειμένου (3ος Νόμος Νεύτωνα) και η εισαγωγή αυτού στο υπάρχον λογισμικό, ο έλεγχος των αποτελεσμάτων, ως προς την ορθότητα και κατανόηση του περιεχομένου και ο έλεγχος της χρηστικότητας των εφαρμογών από τους χρήστες. Τέλος, ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία των ψηφιακών αφηγήσεων (βίντεο, εικόνες, παρουσίαση), με την χρήση τεσσάρων προγραμμάτων (ChatGPT, MidJourney, Veed, Gamma), καθώς και η αξιολόγηση αυτών, με τη χρήση ερωτηματολογίου, από ομάδα εξειδικευμένων εκπαιδευτικών.
Η έρευνα ανέδειξε, ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν την Τεχνητή Νοημοσύνη για τη δημιουργία ψηφιακών αφηγήσεων, ως βοηθητική και υποστηρικτική, στον ήδη υπάρχοντα τρόπο διδασκαλίας. Δεν θεωρήθηκε απειλή, αντιθέτως τα μεγαλύτερα ποσοστά έδειξαν θετική στάση και θεώρησαν τα εργαλεία αυτά συμπληρωματικά στη μαθησιακή διαδικασία, ειδικά για τις θετικές επιστήμες. Πρώτα σε προτίμηση βγήκαν τα βίντεο, δεύτερες οι εικόνες και τρίτη η παρουσίαση. Οι προβληματισμοί των περισσότερων ήταν στην ηθική διάσταση, την αξιοπιστία των πληροφοριών και την ανεξέλεγκτη χρήση της από τους μαθητές. Επίσης, η τεχνική υποστήριξη, ειδικότερα στα δημόσια σχολεία, η κατάλληλη εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και η καθοδήγηση από αρμόδιους φορείς θεωρήθηκαν κρίσιμα και απαραίτητα.
Στο πρώτο μέρος, αναπτύσσεται η έννοια της ψηφιακής αφήγησης και οι εφαρμογές της στην Εκπαίδευση. Παράλληλα, συνδέονται τα κύρια γνωρίσματά της, με την ανάγκη της σύγχρονης διδασκαλίας. Επιπλέον, παρουσιάζεται η θεωρητική προσέγγιση της Τεχνητής Νοημοσύνης και αναλύονται οι βασικές δεξιότητες και ικανότητες των παιδιών-ενηλίκων του 21ου αιώνα (κριτική σκέψη, δημιουργικότητα, συνεργασία, επικοινωνία, γνωστές ως “4C skills of Education” - critical thinking, creativity, collaboration, communication). Έτσι γίνεται αντιληπτή η συνεργασία της ψηφιακής αφήγησης με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης.
Στο δεύτερο μέρος, συνδέεται η ψηφιακή αφήγηση με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αναλύονται τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν και περιγράφονται οι λόγοι που επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα. Επιπλέον, αναλύεται το μαθησιακό αντικείμενο, στο οποίο εφαρμόζεται η μεθοδολογία και δίνεται ένα ενδεικτικό σχέδιο μαθήματος, βασισμένο στο διδακτικό μοντέλο 5Ε (εμπλοκή, εξερεύνηση, επεξήγηση, επεξεργασία, εκτίμηση). Στη συνέχεια, καταγράφονται τα βήματα και η διαδικασία, για τη δημιουργία των ψηφιακών αφηγήσεων, με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης και παρουσιάζονται τα αποτελέσματα. Τέλος, με τη δημιουργία ενός ερωτηματολογίου, το οποίο διανεμήθηκε σε 27 καθηγητές του κλάδου (δειγματοληψία σκοπιμότητας), παραθέτονται τα αποτελέσματα σε γραφήματα και πίνακες απαντήσεων. | el |
| dc.format.extent | 110 | el |
| dc.language.iso | el | el |
| dc.publisher | Πανεπιστήμιο Πειραιώς | el |
| dc.rights | Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/gr/ | * |
| dc.title | Ψηφιακή αφήγηση με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης | el |
| dc.title.alternative | Digital storytelling using Artificial Intelligence | el |
| dc.type | Master Thesis | el |
| dc.contributor.department | Σχολή Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών. Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης | el |
| dc.description.abstractEN | Artificial Intelligence introduces a new reality for digital storytelling. The way narrative stories are created, shared, and experienced is taken in a different form. By automating content creation, production becomes easier, more accessible, highly adaptable, more targeted, and significantly faster. However, its uncontrolled and irresponsible use raises concerns such as the reliability of the generated content, ethical considerations, and the absence of human imagination, inspiration, and creativity.
This research aims to understand the relationship between Digital Storytelling and Artificial Intelligence and determine how much this collaboration benefits the educational process. As technology continues to advance, its integration into education remains limited. A central research question concerns whether the role of Artificial Intelligence can be comprehended and systematically incorporated into teaching practices. Equally important are questions regarding the extent to which educators can utilize AI tools, as well as how they interpret and engage with the content generated, both for their own use and that of their students.
Its main objective is to create educational digital narratives using Artificial Intelligence and to evaluate the results through a specialized group of educators. The methodology for this research began with identifying and reviewing the relevant literature, followed by an examination of the available software. The next step involved selecting a learning subject (Newton’s Third Law) and integrating it into the chosen software, assessing the accuracy and comprehensibility of the generated content, and evaluating the usability of the application by users. Finally, the process was completed with the creation of digital stories using four programs (ChatGPT, Midjourney, Veed, and Gamma), as well as the evaluation of these stories through a questionnaire administered to a group of specialized educators.
The research revealed that educators recognize Artificial Intelligence as a helpful and supportive tool for the creation of digital narratives, complementing existing teaching methods. It was not perceived as a threat; on the contrary, the majority expressed a positive attitude and considered such tools as supplementary to the learning process, particularly in the sciences. Videos were the most preferred medium, followed by images and then presentations. The main concerns raised by most participants related to ethical considerations, the reliability of information, and the uncontrolled use of AI by students. Furthermore, technical support, especially in public schools, appropriate training for educators, and guidance from relevant authorities were deemed critical and necessary.
The first part explores the concept of digital storytelling and its applications in education. At the same time, its core characteristics are linked to the demands of modern teaching. Additionally, the theoretical framework of Artificial Intelligence is presented, along with an analysis of the fundamental skills and competencies required of 21st-century learners, both children and adults, namely critical thinking, creativity, collaboration, and communication, commonly referred to as the “4C skills of Education.” In this context, the integration of digital storytelling with the use of Artificial Intelligence becomes evident. In the second part, digital storytelling relates to Artificial Intelligence. The software tools used are analyzed, along with the reasons for their selection. Furthermore, the learning subject to which the methodology is applied is examined, and a sample lesson plan is provided, based on the 5E instructional model (Engage, Explore, Explain, Elaborate, Evaluate). The steps and process for creating digital stories using Artificial Intelligence are then outlined, followed by a presentation of the results. Finally, through the creation of a questionnaire distributed to 27 subject-area teachers (purposive sampling), the findings are presented in the form of charts and response tables. | el |
| dc.contributor.master | Οικονομική της Εκπαίδευσης και Διαχείριση Εκπαιδευτικών Μονάδων | el |
| dc.subject.keyword | Ψηφιακή αφήγηση | el |
| dc.subject.keyword | Τεχνητή νοημοσύνη | el |
| dc.subject.keyword | Εκπαίδευση | el |
| dc.subject.keyword | AI | el |
| dc.subject.keyword | Digital storytelling | el |
| dc.subject.keyword | Artificial Intelligence | el |
| dc.subject.keyword | Διδακτικό μοντέλο 5Ε | el |
| dc.subject.keyword | 4C's skills | el |
| dc.subject.keyword | Δεξιότητες του 21ου αιώνα | el |
| dc.subject.keyword | Καινοτομία | el |
| dc.subject.keyword | Education | el |
| dc.subject.keyword | Innovation | el |
| dc.subject.keyword | 5e model | el |
| dc.date.defense | 2025-05-15 | |