| dc.contributor.advisor | Πλατιάς, Αθανάσιος | |
| dc.contributor.author | Καλογερίδης., Βασίλειος | |
| dc.date.accessioned | 2025-12-17T09:48:35Z | |
| dc.date.available | 2025-12-17T09:48:35Z | |
| dc.date.issued | 2025-11 | |
| dc.identifier.uri | https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/18706 | |
| dc.description.abstract | Η παρούσα διπλωματική εργασία με τίτλο «Η Πυρηνική Στρατηγική και Ασφάλεια: Ο ρόλος του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο» εξετάζει σε βάθος τη σχέση της νατοϊκής πυρηνικής στρατηγικής με την περιφερειακή σταθερότητα και ειδικότερα με την ελληνική στρατηγική ασφάλειας. Στόχος είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η συλλογική αποτροπή του ΝΑΤΟ, στηριζόμενη στην αρχή της εκτεταμένης αποτροπής, επηρεάζει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και τις προοπτικές της Ελλάδας ως κράτους-μέλους.
Το Μέρος Α της μελέτης εισάγει το θεωρητικό και ιστορικό πλαίσιο. Αναλύεται η σημασία της Ανατολικής Μεσογείου ως ζώνης γεωπολιτικού ανταγωνισμού και η εξέλιξη της νατοϊκής πυρηνικής στρατηγικής από το δόγμα της «Massive Retaliation» στη «Flexible Response» και στη σύγχρονη αρχιτεκτονική πολλαπλών επιπέδων. Παράλληλα, παρουσιάζονται οι θεωρητικές βάσεις της αποτροπής μέσα από τον ρεαλισμό και την ισορροπία δυνάμεων, καθώς και η θεωρία περιφερειακής ασφάλειας (Buzan & Wæver), που αναδεικνύει την Ανατολική Μεσόγειο ως περιφερειακό σύμπλεγμα εντάσεων και συνεργασιών.
Το Μέρος Β εστιάζει στη θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, τις στρατηγικές της υποδομές και τον ρόλο της στην αποτρεπτική αρχιτεκτονική της Συμμαχίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μελέτη περίπτωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων: από την τουρκική πυρηνική φιλοδοξία έως την ελληνική στρατηγική «non-nuclear balancing», που στηρίζεται σε προηγμένα συμβατικά μέσα και σε στρατηγικές συμμαχίες (ΗΠΑ, Γαλλία). Η εργασία αποτιμά τόσο τις θετικές επιπτώσεις (αποτροπή, τεχνολογική αναβάθμιση, ενεργειακή ασφάλεια) όσο και τις αρνητικές (εξάρτηση, κοινωνικές ευαισθησίες, διλήμματα αξιοπιστίας) της νατοϊκής στρατηγικής για την Ελλάδα. Τέλος, προτείνονται πολιτικές και σενάρια ενίσχυσης της ελληνικής στρατηγικής, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας συμμετοχής στο πλαίσιο του NATO Nuclear Sharing.
Στα Συμπεράσματα, η μελέτη καταλήγει ότι η Ελλάδα, παρότι δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα, αποτελεί ενεργό και αξιόπιστο δρώντα της συλλογικής αποτροπής του ΝΑΤΟ. Η στρατηγική της βασίζεται σε μια τριπλή κατεύθυνση: ενίσχυση της αποτροπής μέσω συμβατικών δυνατοτήτων, εμβάθυνση στρατηγικών συνεργασιών και ανάληψη ρόλου ισορροπιστή μεταξύ αποτροπής και αποκλιμάκωσης. Έτσι, η Ελλάδα προβάλλεται ως «προμηθευτής ασφάλειας» στην Ανατολική Μεσόγειο, συμβάλλοντας στη συμμαχική συνοχή και στη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας. | el |
| dc.format.extent | 72 | el |
| dc.language.iso | el | el |
| dc.publisher | Πανεπιστήμιο Πειραιώς | el |
| dc.title | Πυρηνική στρατηγική & ασφάλεια : ο ρόλος του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο | el |
| dc.type | Master Thesis | el |
| dc.contributor.department | Σχολή Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών. Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών | el |
| dc.description.abstractEN | The present thesis, entitled “Nuclear Strategy and Security: NATO’s Role in Greece and the Eastern Mediterranean”, examines in depth the relationship between NATO’s nuclear strategy and regional stability, with particular emphasis on Greek security strategy. Its aim is to highlight the ways in which NATO’s collective deterrence, grounded in the principle of extended deterrence, shapes the balance of power in the Eastern Mediterranean and the prospects of Greece as a member state.
Part A introduces the theoretical and historical framework. It analyzes the significance of the Eastern Mediterranean as a zone of geopolitical competition and the evolution of NATO’s nuclear strategy from the doctrine of “Massive Retaliation” to “Flexible Response” and to the contemporary multi-layered deterrence architecture. At the same time, it presents the theoretical foundations of deterrence through realism and the balance of power, as well as the Regional Security Complex Theory (Buzan & Wæver), which identifies the Eastern Mediterranean as a regional complex of tensions and cooperation.
Part B focuses on Greece’s position within NATO, its strategic infrastructures, and its role in the Alliance’s deterrence architecture. Particular emphasis is placed on the case study of Greek-Turkish relations: from Turkey’s nuclear ambition to Greece’s “non-nuclear balancing” strategy, based on advanced conventional capabilities and strategic alliances (notably with the United States and France). The thesis assesses both the positive impacts (deterrence, technological upgrading, energy security) and the negative ones (dependence, social sensitivities, credibility dilemmas) of NATO’s strategy for Greece. Finally, it proposes policies and scenarios for strengthening Greece’s strategic posture, including the potential of participating in NATO’s Nuclear Sharing framework.
In the Conclusions, the study finds that Greece, despite not possessing nuclear weapons, constitutes an active and reliable actor within NATO’s collective deterrence. Its strategy rests on a threefold direction: enhancing deterrence through conventional capabilities, deepening strategic partnerships, and assuming the role of balancer between deterrence and de-escalation. In this way, Greece is projected as a “security provider” in the Eastern Mediterranean, contributing to allied cohesion and the maintenance of regional stability. | el |
| dc.contributor.master | Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές | el |
| dc.subject.keyword | Πυρηνική στρατηγική | el |
| dc.subject.keyword | Αποτροπή - εκτεταμένη αποτροπή | el |
| dc.subject.keyword | ΝΑΤΟ | el |
| dc.subject.keyword | Ισορροπία δυνάμεων | el |
| dc.subject.keyword | Καθεστώς πυρηνικής συνευθύνης | el |
| dc.subject.keyword | Στρατηγική κουλτούρα | el |
| dc.date.defense | 2025-12-12 | |
