Οι μεταβολές στην ευθύνη των παρόχων μετά τον Κανονισμό (ΕΕ) 2022/2065 (Digital Services Act)

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη των μεταβολών που επήλθαν στην ευθύνη των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών στο διαδίκτυο (Internet), ως αποτέλεσμα της υιοθέτησης της Πράξης για τις ψηφιακές υπηρεσίες (Digital Services Act/DSA). Στο πρώτο κεφάλαιο αποτυπώνεται η ιστορική διαδρομή της θεσμοθέτησης της ευθύνης των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, η επίδραση της νομοθεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (Η.Π.Α.) και η διαχρονική εξέλιξή της, τόσο νομολογιακά, με επισκόπηση κάποιων εκ των σημαντικότερων σχετικών αποφάσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και πρακτικά, με την εμφάνιση νέων τεχνολογιών και προκλήσεων. Ακολούθως, στο δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζεται η DSA, και ειδικότερα ο σκοπός, η ρυθμιστική προσέγγιση, το προς ρύθμιση αντικείμενο και το εδαφικό πεδίο εφαρμογής. Στο τρίτο κεφάλαιο, παρουσιάζεται εκτενώς το νέο καθεστώς ευθύνης των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, με βάση τις διακρίσεις των τελευταίων σε τέσσερις (4) κατηγορίες, κατά τις προβλέψεις της DSA, καθώς και οι καινοτομίες που εισάγονται, σε σχέση με τα έως τώρα ισχύοντα. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο, επιχειρείται η ανάγνωση των νέων ρυθμίσεων υπό το πρίσμα της διαφαινόμενης τάσης της ενωσιακής νομοθεσίας για οριοθέτηση κράτους και (κυρίως) ιδιωτών στο ψηφιακό περιβάλλον, αλλά και σε συνδυασμό με ήδη υπάρχοντα νομοθετήματα, όπως ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων και η Πράξη για τις ψηφιακές αγορές, καθώς και προτάσεις νομοθετημάτων που έχουν αναπτυχθεί σε ενωσιακό επίπεδο προς τον ίδιο σκοπό, όπως η Πράξη για την τεχνητή νοημοσύνη. Στον επίλογο, αποπειράται μια αξιολόγηση των ρυθμίσεων της DSA για την ευθύνη των παρόχων ενδιάμεσων υπηρεσιών, με ανάδειξη τόσο των διαφαινόμενων πλεονεκτημάτων όσο και των αναπόφευκτων προβληματισμών, ιδίως ως προς τον τρόπο και τις δυνατότητες εφαρμογής και ως προς την εμπλοκή περισσότερων συναρμόδιων αρχών.