Μη διαφοροποιήσιμος κίνδυνος στην ελληνική χρηματαγορά

Abstract

Ένας από τους σημαντικότερους σήμερα τομείς της χρηματοοικονομικής θεωρίας, με συνεχή εξέλιξη κατά τα τελευταία 60 περίπου έτη, είναι ο κλάδος της διαχείρισης χαρτοφυλακίου, στον οποίο έχουν αναπτυχθεί πολλές θεωρίες και πρακτικές, σε μία προσπάθεια να αντληθούν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που κατά καιρούς δημιουργούνται. Μεταξύ των ερωτημάτων αυτών είναι και το κατά πόσο σε μία οργανωμένη αγορά, είναι δυνατόν ένας επενδυτής να εκμεταλλευθεί τα οφέλη που δύνανται να του παρασχεθούν από τη διαφοροποίηση και ο ίδιος να επιλέξει να τοποθετήσει τα προς επένδυση κεφάλαιά τους σε αποδοτικά χαρτοφυλάκια, παρά σε μεμονωμένες μετοχές. Η παρούσα εργασία, εστιάζοντας στο Χρηματιστήριο Αθηνών και ειδικότερα στον κλάδο των Τραπεζών, έναν κλάδο που κατά τα τελευταία έτη παρουσιάζει έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον στη χώρα μας, προσπαθεί να δώσει απάντηση στο εάν είναι εφικτός ο διαχωρισμός του κινδύνου σε διαφοροποιήσιμο και μη διαφοροποιήσιμο - συστηματικό, καθώς και για το εάν υφίστανται τελικά οφέλη από τη διαφοροποίηση για τον εκάστοτε επενδυτή από τη δημιουργία χαρτοφυλακίων, παρουσιάζοντας παράλληλα μερικές προτάσεις για μελλοντικούς επενδυτές.