Νέες στρατηγικές δομές στις εργασιακές σχέσεις

Abstract

Το αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι οι νέες στρατηγικές δομές στις εργασιακές σχέσεις στη σημερινή εποχή. Στην αρχή παρουσιάζεται το θέμα της εκπροσώπησης των εργαζομένων και γίνεται αναφορά στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής περίπτωσης. Αναλύονται το περιβάλλον και οι βασικές στρατηγικές σχέσεις ανάμεσα στους εταίρους των εργασιακών σχέσεων και φωτογραφίζονται οι τάσεις των διαπραγματεύσεων που λαμβάνουν χώρα. Η στρατηγική της Λισσαβόνας αποτελεί τη βάση για τη μελέτη και ανάλυση της υφιστάμενης πολυπλοκότητας στις σχέσεις των εταίρων. Η στρατηγική διοίκηση του ανθρώπινου δυναμικού στις ευρωπαϊκές πολυεθνικές επιχειρήσεις είναι το βασικό τμήμα της υπόλοιπης παρούσας. Διερευνάται η υπόθεσης εάν οι εργασιακές πρακτικές είναι αντικείμενο αλληλεπίδρασης μεταξύ της μητρικής επιχείρησης και των θυγατρικών της, μέσω δικτύων καινοτομικής διάχυσης. Τέλος παρουσιάζεται το κυρίαρχο στην επικαιρότητα θέμα της ισορροπίας μεταξύ ευελιξίας και ασφάλειας, και οι επιπτώσεις στις διαπραγματευτικές διαδικασίες.