Liner shipping schedule reliability : the role of berthing windows

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο μια πολιτική κατανομής θέσεων παραβολής βάσει προγραμματισμένων ραντεβού («rendezvous») μειώνει τον χρόνο αναμονής των πλοίων σε έναν μεγάλο τερματικό σταθμό μεταφόρτωσης εμπορευματοκιβωτίων, σε σύγκριση με το σύστημα εξυπηρέτησης κατά σειρά άφιξης (First-Come, First-Served – FCFS), καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η επίδραση αυτή εξαρτάται από το επίπεδο συμφόρησης του τερματικού σταθμού. Η βιβλιογραφική ανασκόπηση εντάσσει το ερευνητικό ερώτημα στο πλαίσιο της έρευνας σχετικά με την αξιοπιστία των προγραμμάτων, το πρόβλημα κατανομής θέσεων παραβολής, τα παράθυρα ελλιμενισμού και τα πρότυπα κατανομής θέσεων, καθώς και τα συστήματα ραντεβού και προκράτησης. Βασίζεται τόσο σε μελέτες δημοσιευμένες σε επιστημονικά περιοδικά με αξιολόγηση από ομότιμους όσο και στις επιχειρησιακές διαδικασίες του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά (PCT), ο οποίος χρησιμοποιείται ως μελέτη περίπτωσης. Παράλληλα, εντοπίζει ένα ερευνητικό κενό: καμία υφιστάμενη μελέτη δεν έχει συγκρίνει ένα σύστημα pro-forma και rendezvous τύπου PCT με ένα αμιγώς FCFS σύστημα υπό κοινές και στοχαστικές συνθήκες προσομοίωσης. Στα εμπειρικά κεφάλαια αναπτύσσεται ένα μοντέλο προσομοίωσης διακριτών γεγονότων, το οποίο βαθμονομήθηκε με βάση 794 ανωνυμοποιημένες προσεγγίσεις πλοίων, σε χρονικό διάστημα δεκαεννέα μηνών και υπό δύο διαφορετικά καθεστώτα ζήτησης. Συγκρίνονται τέσσερα σενάρια πολιτικής — η τρέχουσα υβριδική πρακτική, το αμιγώς FCFS, το καθολικό σύστημα ραντεβού και ένας κανόνας προτεραιότητας σταθμισμένος βάσει φορτίου — με 400 επαναλήψεις για κάθε σενάριο. Το βασικό εύρημα είναι ότι το σύστημα ραντεβού ανακατανέμει τον κίνδυνο αναμονής από τα πλοία κύριων γραμμών στα τροφοδοτικά πλοία, αντί να τον μειώνει συνολικά. Επομένως, λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός ασφάλισης παρά ως μέσο επιτάχυνσης, παρότι η φαινομενική ισχύς αυτής της προστασίας υπό διαφορετικά επίπεδα συμφόρησης εξαρτάται από το εάν μετράται σε απόλυτους ή αναλογικούς όρους. Μια εναλλακτική πολιτική προτεραιότητας, σταθμισμένη βάσει φορτίου, μειώνει τη συνολική καθυστέρηση κατά 10–14%, αλλά συγκεντρώνει το πρόσθετο κόστος στα μικρότερα φορτία. Η εργασία καταλήγει ότι η απόφαση σχετικά με την πολιτική κατανομής θέσεων παραβολής που θα εφαρμοστεί είναι ουσιαστικά ζήτημα κατανομής, καθώς καθορίζει ποιο φορτίο θα πρέπει να περιμένει. Το γεγονός αυτό έχει συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο οι τερματικοί σταθμοί και οι μεταφορείς διαπραγματεύονται την προτεραιότητα.