| dc.contributor.advisor | Asderaki, Foteini | |
| dc.contributor.advisor | Ασδεράκη, Φωτεινή | |
| dc.contributor.author | Valakas, Petros | |
| dc.contributor.author | Βαλάκας, Πέτρος | |
| dc.date.accessioned | 2026-05-19T06:30:38Z | |
| dc.date.available | 2026-05-19T06:30:38Z | |
| dc.date.issued | 2026 | |
| dc.identifier.uri | https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19344 | |
| dc.description.abstract | Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο της ανώτατης εκπαίδευσης ως
εργαλείου ήπιας ισχύος στο πλαίσιο των διατλαντικών σχέσεων. Αναλύει τον τρόπο με
τον οποίο, από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αξιοποίησε την
εκπαίδευση προκειμένου να προωθήσει τις αξίες της και να ενισχύσει την επιρροή της
στις Ηνωμένες Πολιτείες, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις ευρύτερες δυναμικές της
εκπαιδευτικής συνεργασίας ΕΕ–ΗΠΑ και τις πολιτικές μεταβολές που διαμόρφωσαν
το περιβάλλον αυτό.
Η ανώτατη εκπαίδευση αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ως βασική πηγή
διεθνούς επιρροής. Τα ισχυρά πανεπιστήμια και τα προγράμματα ακαδημαϊκών
ανταλλαγών ενισχύουν τη διεθνή φήμη, προσελκύουν ταλαντούχους φοιτητές και
επιστήμονες, και καλλιεργούν πολιτισμικές και πολιτικές διασυνδέσεις. Παρά τη
σημασία τους, οι διαστάσεις αυτές συχνά παραβλέπονται στην έρευνα των διεθνών
σχέσεων. Ωστόσο, η συμβολή της εκπαίδευσης γίνεται σαφής μέσα από το πρίσμα της
ήπιας ισχύος, καθώς επιτρέπει τη διαμόρφωση προτιμήσεων και τη στερέωση
συνεργασιών χωρίς μορφές καταναγκασμού. Σε αυτό το πλαίσιο, οι διαδικασίες
διεθνοποίησης και ευρωπαϊκοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης αποτελούν κεντρικό
στοιχείο, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο τα ακαδημαϊκά συστήματα
προσαρμόζονται στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ενώ προωθούν κοινές αξίες και
πρότυπα.
Η εργασία αναλύει τον τρόπο λειτουργίας της εκπαίδευσης ως μηχανισμού ήπιας
ισχύος μέσω της φοιτητικής κινητικότητας, της ακαδημαϊκής συνεργασίας και των
θεσμικών πλαισίων. Εστιάζει σε τρία βασικά προγράμματα: το Jean Monnet, το
Erasmus Mundus και το Fulbright-Schuman. Μέσα από αυτά καταδεικνύεται πώς η
Ευρωπαϊκή Ένωση προώθησε τις Ευρωπαϊκές Σπουδές, δημιούργησε μακροχρόνιους
ακαδημαϊκούς δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες και αξιοποίησε την εκπαίδευση στο
πλαίσιο της εξωτερικής της δράσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η εκπαίδευση αναδύεται
όχι μόνο ως μορφή πολιτισμικής ανταλλαγής, αλλά και ως στρατηγικός πόρος στον
παγκόσμιο ανταγωνισμό για γνώση και επιρροή.
Τέλος, η εργασία εξετάζει τις πολιτικές και δομικές προκλήσεις που επηρεάζουν το
μέλλον της διατλαντικής εκπαιδευτικής διπλωματίας, όπως η μείωση της ακαδημαϊκής
ανοικτότητας, οι μεταβαλλόμενες προτεραιότητες εξωτερικής πολιτικής και η
αναδιαμόρφωση των συνεργασιών ως συνέπεια σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων.
Οι τάσεις αυτές καταδεικνύουν ότι η εκπαιδευτική διπλωματία οφείλει να
προσαρμόζεται διαρκώς προκειμένου να παραμένει αποτελεσματική σε ένα ταχέως
μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. | el |
| dc.format.extent | 68 | el |
| dc.language.iso | en | el |
| dc.publisher | Πανεπιστήμιο Πειραιώς | el |
| dc.rights | Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/gr/ | * |
| dc.title | Soft power in transatlantic relations through the lens of higher education - The European Union’s role in transatlantic educational diplomacy (1990-present) | el |
| dc.type | Master Thesis | el |
| dc.contributor.department | Σχολή Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών. Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών | el |
| dc.description.abstractEN | This thesis examines the role of higher education as a tool of soft power within
transatlantic relations. It analyses how, since the 1990s, the European Union has used
education to promote its values and to build influence in the United States, while also
considering the broader dynamics of EU–U.S. educational cooperation and the political
transformations that have shaped these relations.
Higher education is increasingly recognised as a key source of international influence.
Strong universities and academic exchanges enhance reputation, attract talent, and
foster cultural and political connections. However, education has often been overlooked
in international relations research. Its contribution becomes clearer when viewed
through the lens of soft power, as it provides a means of shaping preferences and
strengthening partnerships without coercion. In this context, internationalisation and
Europeanisation of higher education are central, as they show how academic systems
adapt to global competition while advancing shared values and standards.
The thesis analyses how education functions in practice as an instrument of soft power
through student mobility initiatives, academic cooperation schemes, and institutional
frameworks. It focuses on three major programmes: the Jean Monnet Programme,
Erasmus Mundus, and the Fulbright-Schuman Programme. These instruments
demonstrate how the European Union has promoted European Studies, built long-term
academic links with the United States, and used education as part of its external action.
Thus, education emerges not merely as cultural exchange but also as a strategic resource
in the global competition for knowledge and influence.
Finally, the thesis addresses the political and structural challenges affecting the future
of transatlantic educational soft power, including declining openness, shifting foreign
policy priorities, and the reconfiguration of academic partnerships following major
geopolitical developments. These trends illustrate that educational diplomacy must
continually adapt to remain effective in a rapidly changing international environment. | el |
| dc.contributor.master | Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές | el |
| dc.subject.keyword | Soft power | el |
| dc.subject.keyword | Higher education | el |
| dc.subject.keyword | Educational diplomacy | el |
| dc.subject.keyword | Transatlantic relations | el |
| dc.subject.keyword | European Union | el |
| dc.subject.keyword | United States | el |
| dc.date.defense | 2026-05-14 | |