Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης ως μέσο επίλυσης διαφορών στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου

Abstract

Η διαπραγμάτευση είναι μια μέθοδος λήψης αποφάσεων για την επίλυση ενός βασικού προβλήματος με πολιτισμένο τρόπο. Έχει γίνει πανταχού παρών στην παγκόσμια σκηνή, με στόχο να φέρει πιο κοντά τις προοπτικές και τα συμφέροντα και των δύο πλευρών προκειμένου να βρεθεί ένας συμβιβασμός. Την επέκταση των πολυμερών διαπραγματεύσεων ακολούθησε μεγαλύτερη ποικιλία των ατόμων που συμμετέχουν, καθώς και μεγαλύτερη διασύνδεση των διαπραγματευτικών θεμάτων και ρυθμίσεων. Εν όψει συγκρούσεων, μπορεί να γίνει μεσολάβηση, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης εξωτερικών παραγόντων, ειδικά όταν αναζητείται διέξοδος από ορισμένες στρατιωτικές αντιπαραθέσεις. Η διαπραγμάτευση, η οποία ταλαντεύεται μεταξύ συνεργασίας και αντιπαράθεσης, είναι μια κρίσιμη, πανταχού παρούσα πρακτική για τη διεθνή λήψη αποφάσεων και τη μη βίαιη επίλυση διαφορών. Στόχος της είναι να ευθυγραμμίσει τις διαφορετικές απόψεις και στόχους των συμμετεχόντων ώστε να επιτευχθεί μια αμοιβαία αποδεκτή λύση. Με αυτόν τον τρόπο, συνδέεται περίπλοκα με τη διπλωματία (ένας από τους κύριους σκοπούς της), το δίκαιο (παραγωγή έργων με διαφορετικά επίπεδα νομικής εμβέλειας) και το εμπόριο (ο όρος «διαπραγμάτευση» σχετίζεται σημασιολογικά με τη λατινική λέξη για τις επιχειρήσεις ή το εμπόριο. ). Το εμπόριο χρησιμοποιείται συχνά στο χώρο εργασίας (συλλογικές διαπραγματεύσεις) και στους επιχειρηματικούς τομείς (συγχωνεύσεις και εξαγορές κ.λπ.).Σε πολλαπλά επίπεδα (από τοπικό σε περιφερειακό έως παγκόσμιο) και σε όλες τις τοποθεσίες (ειρήνη, αφοπλισμός, μη διάδοση, τρομοκρατία, εμπόριο, περιβάλλον, ανθρώπινα δικαιώματα, υγεία κ.λπ.), διεξάγονται ολοένα και πιο εξειδικευμένες διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα πολυάριθμες διατάξεις των ενδιαφερομένων καθώς οι τελευταίοι συμμετέχουν σε διάφορες συμμαχίες και συνεργασίες και αυξανόμενη αλληλεξάρτηση των σχετικών θεμάτων. Ωστόσο, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι αυτές οι συνομιλίες εμπλέκουν όλους τους συμμετέχοντες σε σταθερή βάση ή ότι έχουν αντισταθμιστική επιρροή στη δυναμική ισχύος. Η ειρήνη και η λειτουργία του διεθνούς συστήματος εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ των νικητών και να επιβάλλονται στους υποταγμένους (Σύμφωνο της Πιστής Κοινωνίας των Εθνών, Χάρτης του ΟΗΕ κ.λπ.), ενώ οι κατευθυντήριες γραμμές του παγκόσμιου εμπορίου είναι γραμμένες, αναστέλλονται, παραλύονται, και ακυρώνεται από τους κεντρικούς χαρακτήρες.