Assessing climate risks to global energy infrastructure

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία αξιολογεί τους πολύπλοκους κινδύνους που συνεπάγεται η κλιματική αλλαγή για την παγκόσμια ενεργειακή υποδομή, τόσο σε φυσικό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο. Υιοθετώντας ένα μεικτό μεθοδολογικό πλαίσιο, ενσωματώνει ποιοτική ανάλυση σεναρίων με ποσοτικούς δείκτες βασισμένους σε σύνολα δεδομένων όπως το ND-GAIN, το Climate Risk Index, καθώς και στοιχεία του IEA και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η εργασία περιγράφει και συγκρίνει μοτίβα ευαλωτότητας σε βασικούς τύπους υποδομής —υδροηλεκτρική, θερμική, ηλιακή, αιολική και δίκτυα μεταφοράς— αναδεικνύοντας τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ακραίων φαινομένων, όπως καύσωνες, ξηρασίες, πλημμύρες, κυκλώνες και δασικές πυρκαγιές, οι οποίες οδηγούν σε συνδυασμένες και αλυσιδωτές αστοχίες σε αλληλοεξαρτώμενες υποδομές. Μελέτες περίπτωσης από το Πουέρτο Ρίκο, τη Βραζιλία, το Τέξας, την Ινδία και την Αυστραλία προσφέρουν παραδείγματα των φυσικών συνεπειών της ανεπαρκούς προσαρμογής και της θεσμικής αποτυχίας. Η έρευνα δείχνει ότι τα ενεργειακά συστήματα που είναι εξαρτημένα από το νερό και οργανωμένα γύρω από κεντρικές δομές είναι τα πιο ευάλωτα στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Αντίθετα, οι αποκεντρωμένες και ψηφιακά υποστηριζόμενες επιλογές ενισχύουν την ανθεκτικότητα όταν συνοδεύονται από ισχυρή διακυβέρνηση. Οι στατιστικές συσχετίσεις αποκαλύπτουν ισχυρές σχέσεις μεταξύ περιβαλλοντικών συνθηκών (θερμοκρασία, ξηρασία, ακραίες βροχοπτώσεις) και μείωσης δεικτών ενεργειακής απόδοσης. Σύμφωνα με την περιφερειακή ανάλυση, η Υποσαχάρια Αφρική, η Νότια Ασία και η Νοτιοανατολική Ασία εμφανίζουν τα υψηλότερα επίπεδα ευαλωτότητας λόγω αδυναμιών διακυβέρνησης και περιορισμένης προσαρμοστικής ικανότητας. Η έκθεση καταλήγει ότι οι κλιματικοί κίνδυνοι για την ενεργειακή υποδομή είναι συστημικοί, διατομεακοί και γεωγραφικά άνισα κατανεμημένοι. Η επιτυχής προσαρμογή εξαρτάται από ολοκληρωμένα πολιτικά περιβάλλοντα, στοχευμένες επενδύσεις στην ανθεκτικότητα και βελτιωμένη διακυβέρνηση δεδομένων, ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ επιστημονικών προβλέψεων και ενεργειακού σχεδιασμού. Η ενίσχυση της θεσμικής ικανότητας και η διεθνής συνεργασία αποτελούν θεμελιώδεις παράγοντες για την επίτευξη βιώσιμων, κλιματικά ανθεκτικών παγκόσμιων ενεργειακών συστημάτων.