https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/739 Department Of International And European Studies 2026-09-08T11:40:20Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19710 Πολιτικές μνήμης στην αρχιτεκτονική των εθνικών υπουργείων άμυνας των χωρών G7 και οι συμβολισμοί της ανανεωμένης πρόσοψης του Εθνικού Υπουργείου Άμυνας της Ελλάδας κατά το έτος 2025 Σπηλιώτη, Άννυ Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στα πλαίσια του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2023-2024 στον τομέα των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Στόχος της εργασίας είναι η μελέτη της πολιτιστικής διπλωματίας της αρχιτεκτονικής των κτιρίων των Υπουργείων Άμυνας των χωρών G7 και της Ελλάδος με αφορμή την ανάπλαση Βαρώτσου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, το 2025. Η μελέτη εστιάζει στην υλική δήλωση της αμυντικής φιλοσοφίας, όπως αυτή παρουσιάζεται στα πλαίσια του ιστορικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού των κεντρικών θεσμικών εγκαταστάσεων των εξεταζόμενων κρατών. Παράλληλα, εξετάζεται ευσύνοπτα η ψηφιακή πολιτιστική διπλωματία των Υπουργείων μέσω των επίσημων ιστοσελίδων τους. Τέλος, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην καινοτόμα καλλιτεχνική προσέγγιση της εξωτερικής όψης του ελληνικού Υπουργείου, με τη νέα βιοκλιματική όψη, την κόσμηση του προαύλιου χώρου με το επιβλητικό μνημείο πεσόντων «Κιβωτό Εθνικής Μνήμης» και την ανάπλαση του χώρου πρασίνου. Καταληκτικά, η παρούσα μελέτη στοχεύει στην ανάδειξη της σημασίας της συμβολικής επικοινωνίας μέσω του υλικού πολιτισμού, ο οποίος φαίνεται να αντανακλά ευθέως και να αποκαλύπτει το αφήγημα πολιτικής, αυτοαντίληψης και διεκδίκησης αξιώσεων κάθε χώρας στη διεθνή αρένα των σύγχρονων κρατών. 2026-06-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19666 Gendered dimensions of agricultural transition and climate change in Latin America : a case study of indigenous rural communities Georgouli, Ioanna; Γεωργούλη, Ιωάννα 2026-05-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19636 Η μεταναστευτική πολιτική του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και οι δράσεις του στις περιπτώσεις Ελλάδας και Τουρκίας Ζερβού, Όλγα Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μια διεξοδική μελέτη της μεταναστευτικής πολιτικής του ΟΗΕ και των δράσεών της στις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας κατά το χρονικό διάστημα 2015 μέχρι σήμερα. Η μετανάστευση, ως φαινόμενο που εκτυλίσσεται σε όλο το εύρος της ιστορίας της ανθρωπότητας, αποτελεί βασικό παράγοντα δημογραφικών εξελίξεων, επηρεάζοντας σήμερα την πληθυσμιακή κατανομή και την «ηλικιακή ταυτότητα» των κρατών, ενώ παράλληλα συνιστά ζήτημα εσωτερικής ασφάλειας, καθώς διαταράσσει τις ισορροπίες της αγοράς εργασίας, της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, της δημόσιας υγείας και της οικονομικής ευημερίας, οδηγώντας σε εσωτερικές και διακρατικές αντιπαραθέσεις. Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί την ανάγκη διαμόρφωσης πολιτικών οι οποίες θα αποσκοπούν στην οικονομική και κοινωνική ένταξη και στήριξη των μεταναστών και δη των παιδιών. Ειδικά η Ελλάδα, από το 2015 έχει αποτελέσει σημείο διέλευσης χιλιάδων προσφύγων προς την Ευρώπη, κυρίως από Συρία, Αφγανιστάν και Ιράκ, οι οποίοι κινούνται προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής στον ευρωπαϊκό χώρο. Σε αυτό το πλαίσιο, το μεταναστευτικό ζήτημα και οι ευρωπαϊκές πολιτικές που θεσμοθετούνται για την αντιμετώπισή του χρήζουν σφαιρικής προσέγγισης, καθώς στον πυρήνα τους εσωκλείουν τους άξονες των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των κοινωνικών ανισοτήτων και των δημοκρατικών αρχών, οι οποίες διέπουν τα αξιακά συστήματα των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών. Το ερώτημα, επομένως, που δημιουργείται στον ευρωπαϊκό χώρο κάθε φορά που προκύπτει μια μεταναστευτική κρίση είναι αν αυτές οι πολιτικές θα είναι κοινές ή θα προσαρμόζονται στα εκάστοτε εθνικά πλαίσια. Με αφορμή τη μεταναστευτική κρίση που βιώνει η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και εξετάζοντας συγκεκριμένα τις περιπτώσεις Ελλάδας και Τουρκίας από το 2015 μέχρι σήμερα, σκοπός της εργασίας είναι η ανάδειξη του ρόλου του ΟΗΕ στη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος στη Μεσόγειο, μέσα από τη μελέτη των νομικών πλαισίων, διατάξεων και κρατικών πρωτοβουλιών. 2026-05-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19627 Η αμερικανική εξωτερική πολιτική και το δόγμα των ανθρωπιστικών επεμβάσεων : συγκριτική ανάλυση των διοικήσεων Bush, Obama, Trump, Biden και Τrump Λυμπερόπουλος, Διομήδης Η παρούσα εργασία εξετάζει την εξέλιξη της αμερικανικής πολιτικής ανθρωπιστικών επεμβάσεων, από την προεδρία του George W. Bush, έως τη δεύτερη προεδρία του Donald Trump, εστιάζοντας στη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και στην εφαρμογή της αρχής Responsibility to Protect. Βασικός σκοπός της έρευνας είναι, να εξετάσει, κατά πόσο οι ΗΠΑ ακολούθησαν μια ενιαία και συνεπή στρατηγική απέναντι στις ανθρωπιστικές επεμβάσεις, και αν οι αποφάσεις τους, χαρακτηρίζονται από «επιλεκτικό ανθρωπισμό», δηλαδή από την παράκαμψη των ανθρωπιστικών αρχών, από γεωπολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα. Η έρευνα βασίζεται σε ποιοτική μεθοδολογία, αξιοποιώντας, τόσο πρωτογενείς πηγές, όπως προεδρικές ομιλίες, επίσημες δηλώσεις, ψηφίσματα του ΣΑ, όσο και δευτερογενή βιβλιογραφία. Μέσα από τη συγκριτική ανάλυση, πέντε διαδοχικών αμερικανικών προεδριών και των περιπτώσεων του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, του Αφγανιστάν, της Ουκρανίας και της Γάζας, εξετάζονται οι διαφορετικές φιλοσοφίες των προέδρων, ως προς τη χρήση στρατιωτικής ισχύος και τον ρόλο του ΟΗΕ στην νομιμοποίηση των ανθρωπιστικών επεμβάσεων. Τα ευρήματα της συγκριτικής ανάλυσης παρουσιάζουν, πως κάθε Αμερικανός πρόεδρος ακολούθησε διαφορετική στρατηγική, ως προς τη χρήση στρατιωτικής ισχύος και τις σχέσεις του με τον ΟΗΕ. Η διοίκηση Bush, στο όνομα του ιδεαλισμού, έδωσε έμφαση σε μονομερείς μορφές δράσης, ενώ η διοίκηση Obama, επιδίωξε την πολυμερή εξουσιοδότηση, αλλά με επιλεκτική εφαρμογή της. Επίσης, η πρώτη διοίκηση Trump υιοθέτησε μια περισσότερο συναλλακτική λογική με το δόγμα «America First», ενώ η διοίκηση Biden προσπάθησε, να επιστρέψει στον πολυμερισμό, για να αλλάξει ξανά κατεύθυνση η αμερικανική στρατηγική, προς τον μονομερισμό με την επαναφορά του Trump στην προεδρία. Επιπροσθέτως, η σύγκριση των προεδριών καταδεικνύει, πως η αρχή R2P, παρά τις δυνατότητές της, αντιμετώπισε σημαντικούς περιορισμούς, στην πρακτική εφαρμογή της, διότι η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τις πολιτικές επιλογές και τα συμφέροντα των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Συνολικά, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν, τον «επιλεκτικό» χαρακτήρα της αμερικανικής ανθρωπιστικής πολιτικής, καθώς επίσης και τα όρια τόσο του R2P, όσο και του ίδιου του ΟΗΕ, απέναντι στις σύγχρονες ανθρωπιστικές κρίσεις. 2026-06-01T00:00:00Z