https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/177 Master Theses 2026-07-27T11:07:26Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19643 Πλαίσιο μοντελοποίησης για την υποστήριξη της μακροπρόθεσμης στρατηγικής ανακαίνισης της Ελλάδας με ορίζοντα το 2050 Αναγνωστοπούλου, Χρυσάνθη Η κλιματική αλλαγή και η ανάγκη επίτευξης των στόχων κλιματικής ουδετερότητας έως το 2050 καθιστούν αναγκαία την επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Ο κτηριακός τομέας, και ιδιαίτερα ο οικιακός τομέας, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη των εθνικών και ευρωπαϊκών ενεργειακών και περιβαλλοντικών στόχων, καθώς αντιπροσωπεύει σημαντικό ποσοστό της τελικής κατανάλωσης ενέργειας και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ενεργειακή μετάβαση του ελληνικού οικιακού τομέα έως το 2050, σύμφωνα με τους στόχους που περιγράφονται στο αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ-2024). Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το υπολογιστικό εργαλείο προσομοίωσης “DREEM” (“Dynamic high-Resolution dEmand-sidE Management”), το οποίο επιτρέπει τη λεπτομερή αναπαράσταση του οικιακού τομέα μέσω τυπολογιών κατοικιών που διαφοροποιούνται ως προς την κλιματική ζώνη, την περίοδο κατασκευής, τα χαρακτηριστικά του κελύφους, και τα συστήματα θέρμανσης. Μέσω της παραμετροποίησης του μοντέλου με δεδομένα για την Ελλάδα, προσομοιώθηκε το σενάριο επίτευξης των στόχων του ΕΣΕΚ-2024 και εκτιμήθηκαν οι ενεργειακές, περιβαλλοντικές, και οικονομικές επιπτώσεις της εφαρμογής του. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η τελική κατανάλωση ενέργειας του οικιακού τομέα μειώνεται από περίπου 4.608 ktoe το 2022 σε 2.678 ktoe το 2050, παρουσιάζοντας συνολική μείωση της τάξης του 42%. Παράλληλα, παρατηρείται σημαντική μεταβολή του ενεργειακού μείγματος, με πλήρη κατάργηση του πετρελαίου θέρμανσης, δραστικό περιορισμό της χρήσης φυσικού αερίου, και σημαντική αύξηση της συμμετοχής της ηλεκτρικής ενέργειας και της βιομάζας. Οι αντλίες θερμότητας αποτελούν την κυρίαρχη τεχνολογία θέρμανσης έως το 2050, ενώ παράλληλα, εκτιμάται ότι θα πραγματοποιηθούν περίπου 1,9 εκατ. ανακαινίσεις κελύφους έως το 2050, οι οποίες συμβάλλουν σημαντικά στη μείωση των ενεργειακών αναγκών των κατοικιών. Σχετικά με το περιβαλλοντικό αποτύπωμα, οι ετήσιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μειώνονται από περίπου 13,6 Mt CO2 το 2022 σε 0,35 Mt CO2 το 2050, αντιστοιχώντας σε μείωση περίπου 97%. Επιπλέον, εκτιμάται ότι αποφεύγεται η έκλυση περίπου 142 Mt CO2 έως το 2050 σε σύγκριση με ένα σενάριο διατήρησης της υφιστάμενης κατάστασης. Η ανάλυση ανά κλιματική ζώνη δείχνει σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς την ένταση των παρεμβάσεων και το δυναμικό εξοικονόμησης, με την «Κλιματική Ζώνη Β» να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των απαιτούμενων παρεμβάσεων λόγω του μεγέθους του οικιστικού της αποθέματος. Η οικονομική αξιολόγηση δείχνει ότι η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί σημαντικές επενδύσεις, με το συνολικό προ-εξοφλημένο κόστος των παρεμβάσεων να ανέρχεται σε περίπου 23,5 δισ. €. Ωστόσο, τα μακροπρόθεσμα οικονομικά οφέλη είναι σημαντικά, καθώς η μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και των επιβαρύνσεων που σχετίζονται με το Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών (ΣΕΔΕ) οδηγούν σε ουσιαστική εξοικονόμηση για τα νοικοκυριά. Συνολικά, τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας επιβεβαιώνουν και ποσοτικοποιούν τους στόχους του ΕΣΕΚ-2024 για τον ελληνικό οικιακό τομέα. Βασική προϋπόθεση για την επίτευξή τους αποτελεί η συστηματική εφαρμογή εκτεταμένων ανακαινίσεων κτηρίων, η ταχεία διείσδυση αποδοτικών τεχνολογιών θέρμανσης, και η ύπαρξη κατάλληλων χρηματοδοτικών και θεσμικών μηχανισμών υποστήριξης. 2026-01-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19641 Ανάλυση κόστους-αποτελεσματικότητας του pembrolizumab σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία έναντι χημειοθεραπείας μόνο ως πρώτης γραμμής θεραπεία σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο οισοφάγου: Ανάλυση από την οπτική του ελληνικού συστήματος υγείας βάσει της κλινικής μελέτης KEYNOTE-590 Σιώζιος, Ευάγγελος Ο καρκίνος του οισοφάγου αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές μορφές κακοήθειας, με ιδιαίτερα δυσμενή πρόγνωση στο προχωρημένο και μεταστατικό στάδιο, όπου η διάμεση επιβίωση υπό καθιερωμένη χημειοθεραπεία παραμένει κάτω του ενός έτους. Κατατάσσεται ως ο ενδέκατος συχνότερος καρκίνος παγκοσμίως και η έβδομη αιτία θανάτου από κακοήθεια, ενώ στην Ελλάδα η συχνότητα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη με καταγεγραμμένα 252 νέα περιστατικά και 228 θανάτους το 2022. Σύμφωνα με τα ευρήματα της τυχαιοποιημένης κλινικής μελέτης φάσης III KEYNOTE-590, ο συνδυασμός pembrolizumab με χημειοθεραπεία (σισπλατίνη και 5-φθοριοουρακίλη) παρουσίασε στατιστικά σημαντική βελτίωση τόσο στη συνολική επιβίωση όσο και στην επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου έναντι της χημειοθεραπείας μόνο. Η διάμεση συνολική επιβίωση ανήλθε σε 12,4 μήνες στον βραχίονα του συνδυασμού έναντι 9,8 μηνών στον βραχίονα ελέγχου, ενώ στην υποομάδα ασθενών με υψηλή έκφραση PD-L1 (CPS≥10) το κλινικό όφελος ήταν ακόμη εντονότερο, με διάμεση επιβίωση 13,5 έναντι 9,4 μηνών. Το pembrolizumab είναι ένα εξανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα τύπου IgG4 που προσδένεται στον υποδοχέα PD-1, αποτρέποντας την απενεργοποίηση των Τ-λεμφοκυττάρων από τα καρκινικά κύτταρα. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να αναγνωρίζει και να καταστρέφει τον όγκο. Σκοπός: Η παρούσα εργασία έχει σκοπό την εκτίμηση του κόστους και της αποτελεσματικότητας του συνδυασμού pembrolizumab με χημειοθεραπεία έναντι χημειοθεραπείας μόνο, ως θεραπεία πρώτης γραμμής σε ενήλικες ασθενείς με τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο του οισοφάγου. Η ανάλυση διεξήχθη από την οπτική του Ε.Σ.Υ.. Μέθοδος: Για τη διεξαγωγή της ανάλυσης κόστους-αποτελεσματικότητας αναπτύχθηκε ένα διαχωρισμένο μοντέλο επιβίωσης (Partitioned Survival Model) τριών καταστάσεων υγείας: «χωρίς πρόοδο νόσου (PFS)», «με πρόοδο νόσου (PD)» και «θάνατος». Ο πληθυσμός σχεδιάστηκε βάσει των δεδομένων της μελέτης KEYNOTE-590, ενώ τα κλινικά δεδομένα εξήχθησαν από τις δημοσιευμένες καμπύλες Kaplan-Meier μέσω ψηφιοποίησης και προεκτάθηκαν σε χρονικό ορίζοντα 20 ετών με τη χρήση κατανομής Log-Normal. Τα κόστη αντλήθηκαν από επίσημες ελληνικές πηγές (Γαληνός, ΚΕΝ, ΦΕΚ). Εφαρμόστηκε συντελεστής προεξόφλησης 3,5% ετησίως τόσο στα κόστη όσο και στα QALYs. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε σε τρεις υποομάδες: στο σύνολο των τυχαιοποιημένων ασθενών, στους ασθενείς με πλακώδες καρκίνωμα οισοφάγου, και στους ασθενείς με PD-L1 CPS≥10. Αποτελέσματα: Στον συνολικό πληθυσμό, ο συνδυασμός pembrolizumab με χημειοθεραπεία παρήγαγε 1,13 QALYs έναντι 0,74 QALYs της χημειοθεραπείας μόνο, με επιπλέον κόστος €70.499. Ο δείκτης ICER ανήλθε σε €179.121/QALY. Στην υποομάδα PD-L1 CPS≥10, το επιπλέον κλινικό όφελος ήταν 0,655 QALYs, οδηγώντας σε ευνοϊκότερο ICER €120.806/QALY. Η ανάλυση ευαισθησίας ανέδειξε ότι ο παράγοντας της τιμής του φαρμάκου ασκεί τη μεγαλύτερη επιρροή στον δείκτη ICER, ενώ μείωση της τιμής κατά 50% θα καθιστούσε τη θεραπεία οριακά αποδοτική στην υποομάδα CPS≥10 (ICER ≈€69.842/QALY). Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα ευρήματα της ανάλυσης, ο συνδυασμός pembrolizumab με χημειοθεραπεία ως θεραπεία πρώτης γραμμής σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο οισοφάγου, ενώ προσφέρει πραγματικό κλινικό όφελος, δεν φαίνεται να είναι οικονομικά αποδοτικός με βάση τις υπάρχουσες τιμές για το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η επίτευξη οικονομικής αποδοτικότητας προϋποθέτει σημαντική μείωση της τιμής του φαρμάκου μέσω διαπραγμάτευσης, καθώς και εστίαση στην υποομάδα ασθενών με υψηλή έκφραση PD-L1 (CPS≥10), όπου το κλινικό όφελος είναι σαφώς μεγαλύτερο. 2026-01-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19640 Near miss reports, the no-blame culture and a new approach for a reporting system Symeonoglou, Marios; Συμεώνογλου, Μάριος Η παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή εξετάζει τη σχέση μεταξύ της αναφοράς παρ’ ολίγον συμβάντων (Near-Miss Reports) και της ανάπτυξης μιας κουλτούρας μη απόδοσης ευθυνών (No-Blame Culture) στους οργανισμούς, με ιδιαίτερη έμφαση στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Το ανθρώπινο σφάλμα εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες πρόκλησης ατυχημάτων και λειτουργικών συμβάντων στη ναυτιλία. Οι παραδοσιακές προσεγγίσεις συχνά επικεντρώνονται στην απόδοση ευθυνών μετά από ένα συμβάν, γεγονός που αποθαρρύνει την αναφορά περιστατικών και περιορίζει τις δυνατότητες οργανωσιακής μάθησης. Αντίθετα, η κουλτούρα μη απόδοσης ευθυνών προάγει τη διαφάνεια, την εμπιστοσύνη και τη συνεχή βελτίωση, ενθαρρύνοντας τους εργαζομένους να αναφέρουν περιστατικά και επικίνδυνες καταστάσεις χωρίς φόβο τιμωρίας. Η μελέτη αναλύει τις θεωρητικές βάσεις της No-Blame Culture και τον ρόλο των αναφορών παρ’ ολίγον συμβάντων ως προληπτικού εργαλείου διαχείρισης της ασφάλειας. Παρουσιάζονται και αξιολογούνται καθιερωμένα μοντέλα ασφάλειας, όπως η Πυραμίδα του Heinrich, η Πυραμίδα του Bird και η Πυραμίδα της ConocoPhillips Marine, προκειμένου να αναδειχθεί η σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης και αντιμετώπισης των κινδύνων πριν αυτοί εξελιχθούν σε ατυχήματα. Για τη διερεύνηση των υφιστάμενων πρακτικών πραγματοποιήθηκε έρευνα με τη χρήση ερωτηματολογίων σε ναυτικούς και εκπροσώπους ναυτιλιακών εταιρειών. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν με σκοπό την αξιολόγηση των αντιλήψεων σχετικά με τα συστήματα αναφοράς, την οργανωσιακή κουλτούρα και την αποτελεσματικότητα των Near-Miss Reports. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η εμπιστοσύνη, η υποστήριξη της διοίκησης και η προστασία από τιμωρητικές συνέπειες αυξάνουν σημαντικά τη συχνότητα αναφορών και συμβάλλουν στη δημιουργία ασφαλέστερων εργασιακών συνθηκών. Επιπλέον, προτείνεται μια νέα ψηφιακή εφαρμογή αναφοράς συμβάντων με την ονομασία «GoodJob», η οποία στοχεύει στην απλοποίηση της διαδικασίας αναφοράς και στην ενίσχυση της συμμετοχής του προσωπικού. Η εφαρμογή αποσκοπεί στη βελτίωση της κουλτούρας ασφάλειας μέσω της ευκολότερης πρόσβασης, της ενεργού συμμετοχής των χρηστών και της οργανωσιακής μάθησης. Συμπερασματικά, η επιτυχής εφαρμογή μιας κουλτούρας μη απόδοσης ευθυνών σε συνδυασμό με αποτελεσματικούς μηχανισμούς αναφοράς παρ’ ολίγον συμβάντων μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την απόδοση σε θέματα ασφάλειας, να μειώσει τα ατυχήματα και να ενισχύσει τη λειτουργική αποτελεσματικότητα στον ναυτιλιακό κλάδο. 2026-06-01T00:00:00Z https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/handle/unipi/19639 Η ρυθμιστική σύγκλιση τεχνολογίας και βιωσιμότητας : στατιστική αξιολόγηση της συμβολής του Ψηφιακού Διαβατηρίου Προϊόντος (DPP) και του Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI Act) στην επίτευξη του ΣΒΑ 12 (Υπεύθυνη Κατανάλωση και Παραγωγή) – Μελέτη περίπτωσης : ανάλυση δεδομένων από το έργο “PLOOTO” της TÜV Austria Μαρίνου, Κωνσταντίνα Η εν λόγω διπλωματική μελέτη εξετάζει τη συμβολή της ρυθμιστικής καινοτομίας στην πράσινη και ψηφιακή μετάβαση των επιχειρήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πιο συγκεκριμένα, αναλύεται ο ρόλος του Ψηφιακού Διαβατηρίου Προϊόντος (Digital Product Passport – DPP) και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI Act) ως δύο συμπληρωματικών εργαλείων που ενισχύουν τη βιωσιμότητα, τη διαφάνεια και τη συμμόρφωση των επιχειρήσεων με τις αρχές της κυκλικής οικονομίας και της υπεύθυνης παραγωγής και κατανάλωσης. Αρχικά, γίνεται αναφορά στο θεσμικό και λειτουργικό πλαίσιο του DPP, οι κύριες κατηγορίες δεδομένων που εμπεριέχει, καθώς και οι απαιτήσεις του Κανονισμού ESPR σχετικά με την ιχνηλασιμότητα, τη βιωσιμότητα και τη διαχείριση του κύκλου ζωής των προϊόντων. Επίσης, αναλύονται τα πλεονεκτήματα και οι προκλήσεις εφαρμογής του για τις επιχειρήσεις, δίνοντας βαρύτητα στη διαφάνεια της εφοδιαστικής αλυσίδας και στη συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές πολιτικές. Έπειτα, διερευνάται σε βάθος ο AI Act και η ανθρωποκεντρική, βασισμένη στον κίνδυνο, προσέγγισή του ως προς τη ρύθμιση των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Η εργασία αναδεικνύει τις κανονιστικές υποχρεώσεις των παρόχων και χρηστών συστημάτων ΤΝ, τη διασύνδεση με τον GDPR, καθώς και τη συμβολή του Κανονισμού στην επίτευξη του Στόχου Βιώσιμης Ανάπτυξης 12 (SDG 12) για υπεύθυνη κατανάλωση και παραγωγή. Ολοκληρώνοντας μέσω της μελέτης περίπτωσης του ευρωπαϊκού έργου PLOOTO, εξετάζεται πώς τα οικοσυστήματα καινοτομίας, τα ψηφιακά δίδυμα και τα εργαλεία διαχείρισης δεδομένων μπορούν να επιταχύνουν τη δίδυμη πράσινη και ψηφιακή μετάβαση. Συμπερασματικά, η εργασία καταλήγει στο ότι η συνδυαστική εφαρμογή του DPP και του AI Act είναι δυνατόν να αποτελέσει κρίσιμο μοχλό βιώσιμης ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας για τις σύγχρονες επιχειρήσεις. 2026-07-01T00:00:00Z